[SF] Rain... (Re-post)

posted on 26 Nov 2011 11:39 by junghyeae in Short-Fic

Rain

Author : junghyeae (akabane)

Paring : YooSu

Staring : Yoochun(TVXQ) , Junsu(TVXQ)

Rate : PG-13

คำเตือน ฟิกเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เหตุการณ์และสถานที่ต่างๆ เป็นเรื่องสมมุติไม่ได้เกิดขึ้นจริงและผู้เขียนไม่ได้เป็นเจ้าของตัวละครใดๆในเรื่องนี้ ส่วนเนื้อหาทั้งหมดเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชายรักชาย(Boy'sLove) หากไม่ชอบก็ปิดไปได้เลยค่ะ ^__^  

 

 

 

ถนนที่มุ่งตรงไปยังโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งแถวชานเมืองช่างแลดูเงียบเหงาอย่างที่ไม่ควรจะเป็น ร่างสมส่วนเดินท่ามกลาอากาศที่แสนเหน็บหนาวจากฤดูฝน ริมฝีปากสีสดพ่นลมหายใจ และเอามือทั้งสองข้างถูกันเพื่อให้เกิดความอบอุ่น เขาไม่เคยชอบฝนเลยสักนิด ไม่ซิ...ถึงขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้ ถึงแม้ว่าจะเกลียดแต่เขาก็ต้องยอมออกมาข้างนอก เพราะเขามาตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับเพื่อนรักของเขา

 

เพื่อนรัก...ที่เขารักมากที่สุดในโลกนี้

 

 

 

 

"เฮ้ย...ปาร์คยูชอน แกจะไม่ไปกับฉันจริงๆเหรอวะ?" ชานซองหันหลังกลับมาถามยูชอน เป็นรอบที่สิบได้แล้ว

"บอกว่า ไม่ก็ไม่ดิวะ พรุ่งมีสอบเลข ต้องอ่านหนังสือเว้ย" ยูชอนบอกไอ้เจ้าเพื่อนตัวดี พอได้ยินอย่างนั้นชานซองก็ทำปากแบะเหมือนจะร้องไห้ ที่คิดว่าน่ารักที่สุดในชีวิต แต่ยูชอนว่าน่าถีบมากกว่า

"ไอ้คนแล้ง น้ำใจ จำไว้เลยนะ" ชานซองเดินไปพลางบ่นไปพลาง มีหันหลังมาท่าเอานิ้วปาดคอใส่ยูชอน ร่างเพรียวหัวเราะเบาๆกับการกระทำของเพื่อน ยูชอนรู้ว่าชานซองไม่ได้โกรธจริงจัง เพราะเพื่อนคนนี้เป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว พรุ่งนี้ก็ลืมแล้ว

ยูชอนมัก จะกลับบ้านหลังสี่โมงเย็นทุกวัน ถ้าจะถามว่าทำไมถึงได้กลับหลังเวลาเลิกเรียนทุกวัน คำตอบก็คือ เขาไม่อยากกลับบ้าน ทั้งๆที่ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพียงแต่แค่รู้สึกเหงาๆเพราะที่บ้านมีแค่เขาคนเดียว พ่อกับแม่ก็ไปทำงานต่างประเทศ ถึงแม้ที่บ้านจะมีฐานะร่ำรวยขนาดไหนก็ตาม แต่ลูกคนเดียวอย่างปาร์คยูชอนกลับไม่รู้สึกว่ามีความสุขเลยสักนิด เมื่อก่อนเขาเกลียดทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ ไม่ว่าใครจะพยายามทำดีกับเขาแค่ไหน แต่เขารู้ว่าพวกเขาทำเพราะเห็นว่าเขามีเงิน ไม่เว้นแม้กระทั่งคุณครูที่โรงเรียน ยูชอนจึงกลายเป็นคนเย็นชา หยาบกระด้าง ไม่ค่อยพูดกับใคร เอาแต่เรียนหนังสือ จนกระทั่งได้เจอกับชานซอง ซึ่งเป็นคนแรกที่กล้าพูดกับยูชอนว่าเขาอยากจะสนิทกับปาร์คยูชอน เพราะต้องการดูนกแก้วที่ยูชอนเลี้ยง ชานซองเป็นคนที่ไม่เสแสร้ง ร่าเริงสดใส และเป็นที่รักของเพื่อนๆ ถึงแม้ว่าตอนแรกยูชอนจะเกลียดเขา แต่ความดีของเขา ทำให้ยูชอนผู้ซึ่งไม่เคยเปิดใจยอมรับใคร กลับรับเขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุด

ยูชอนปิดหน้าหนังสือคณิตศาสตร์ ริมฝีปากคลี่ยิ้มขึ้นอย่างเบาๆ เมื่อนึกถึงสีหน้าของเพื่อน เมื่อกำลังอยู่ที่เกมส์เซ็นเตอร์ร่างเพรียวลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมา สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง

‘ฝนตกอีกแล้วซินะ'

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะเลิกเกลียดทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว แต่พอถึงหน้าฝนทีไร เขาก็ทำใจให้ชอบมันไม่ได้สักที

 

 

 

 

"สวัสดีรับ ผมชื่อคิมจุนซู ยินที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ" 

นักเรียนใหม่กล่าวทักทายเพื่อนในห้อง คิมจุนซู หนุ่มน้อยร่างเล็ก ผมสีน้ำตาลอ่อน เขาดูไม่ตื่นเต้นเลยสักนิดเมื่อแนะนำตัว พวกนักเรียนหญิงกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ นานๆทีจะมีหนุ่มน้อยน่ารักมาเรียนในห้อง ย่อมตื่นเต้นเป็นธรรมดา จนพวกผุ้ชายแอบหมั่นไส้นิดๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งชานซอง

"มีคนหล่อๆอย่างฉันกับแกอยู่ในห้องนี้แล้ว จะไปกรี๊ดกร๊าดอะไรเด็กใหม่นักหนา" ชานซองหันมาบ่นกับยูชอน แต่เมื่อหันไปเห็นคิมจุนซูยืนแจกยิ้มไปทั่วห้อง ช่างเป็นยิ้มที่สดใส และไร้เดียงสาซะจนทำให้ชานซองอดยิ้มตามด้วยไม่ได้

"เอ่อ ถ้าอย่างนั้นเธอนั่งตรงนั้นแล้วกันนะ" อาจาย์ชี้นิ้วไปที่โต๊ะของชานซอง

"ลีชานซอง เธอย้ายไปนั่งข้างจุงวูแล้วกันนะ" ชานซองขมวดคิ้วอ้าปากจะเถียงแต่อาจารย์ดันพูดแทรกขึ้นมา

"ก็เธอน่ะ พูดมากเกินไปแล้ว นั่งตรงนั้นรังแต่จะรบกวนสมาธิยูชอนเปล่าๆ ย้ายเดี๋ยวนี้เลย แล้วห้ามเถียงฉันด้วย"เพื่อนในห้องหัวเราะกันครืน ไม่เว้นแม้กระทั่งคิมจุนซูนักเรียนใหม่ ชานซองทำตาละห้อย แต่ก็ต้องยอมเก็บของแต่โดยดี เพราะเป็นอย่างนี้ทุกปี เปิดเทอมเมื่อไรอาจารย์จะย้ายที่นั่งไม่ให้เขานั่งข้างยูชอนทุกเทอม

"เอาล่ะจ๊ะ จุนซูไปนั่งที่ของเธอได้แล้ว วันนี้หมดชั่วโมงโฮมรูมพอดี เอาเป็นว่ากฎระเบียบต่างๆทุกคนเข้าใจแล้วนะ ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว โชคดีนะจ๊ะทุกคน" หัวหน้าห้องบอกชั้นเรียนเรียบร้อย ทุกคนเตรียมตัวที่จะเรียนในวิชาต่อไป ยูชอนกำลังง่วนอยู่กับการจัดหนังสือเข้าที่ให้เรียบร้อย คิมจุนซูมองกริยาของยูชอนอย่างสนใจ

"สวัสดี เราคิมจุนซู เรียกจุนซูเฉยๆก็ได้นะ" ร่างเล็กคลี่ยิ้มอย่างสดใส พลางยื่นมือออกไป ยูชอนจ้องมองมือนั้น แล้วไล่ไปถึงใบหน้าของคิมจุนซู ดวงตาเรียวเล็ก แต่เป็นประกายระยิบระยับ จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากเล็กๆ ที่โค้งขึ้นเพราะเจ้าตัวกำลังยิ้ม หากเป็นคนอื่นคงจะรู้สึกว่าคนนี้น่ารัก แต่สำหรับปาร์คยูชอนแล้ว...

"ฉันไม่ชอบจับมือทักทายกับคนแปลกหน้า" ร่างเพรียวตอบสั้นๆ แล้วก้มหน้าลงจัดของต่อ จุนซูหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้มตอบ

"อ่า ขอโทษนะฉันไม่รู้จริงๆ แล้วนายชื่ออะไรล่ะ" ร่างเล็กยังคงตั้งคำถามต่อไปจนยูชอนรู้สึกรำคาญ เขาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับเขาอยู่แล้ว ยิ่งในเวลาที่ต้องทำงาน หรือยุ่งกับการทำอะไรสักอย่าง เขาจะอารมณ์เสียทันที ชานซองเห็นท่าไม่ดีจึงเข้ามาพูดแทน

"ไอ้เนี่ยปาร์คยูชอน ส่วนฉันลีชานซอง ยินดีที่ได้รู้จักนะจุนซู" ชานซองยิ้มให้จนตาปิด จุนซูยิ้มตอบ

"พักเที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ จะได้สนิทกันไวๆ" ชานซองพูด ยูชอนตวัดตามองชานซองตาขวาง ถึงแม้ว่าเขาจะเลิกนิสัยเดิมแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครอยู่ดี ยิ่งคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงอย่างจุนซูด้วยแล้ว

 

"นายใจดีจัง ไปดิๆๆ อย่าลืมพาฉันไปชมโรงเรียนให้ทั่วเลยนะ" จุนซูดีใจเหมือนเด็กเล็กๆ ชานซองและจุนซูเข้ากันได้ดี ดูท่าทางจะนิสัยเหมือนกัน เลยคุยกันรู้เรื่อง หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา จุนซูก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มของชานซอง และยูชอน จากที่เคยอยู่กันสองคน กลับเพิ่มมาเป็นสาม ชานซองดูมีความสุขมาก จุนซูเองก็เช่นกัน ต่างจากยูชอน ถึงแม้ว่าจุนซูจะเข้ากลุ่มมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ยูชอนก็ยังมีทีท่ามึนตึงใส่ร่างเล็กเสมอ

 

 

 

 

"นายไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่า" วันหนึ่งจุนซูเอ่ยถาม ขณะที่กำลังจะเดินไปเรียนวิชาพลศึกษากันร่างเพรียวยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

"เปล่า" ยูชอนตอบจุนซูถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ไม่ จริง มันต้องมีอะไรแน่ๆเลย หรือว่านายกลัวว่าฉันจะแย่งเพื่อนสนิทนายใช่ไหมล่ะ?" ยูชอนหยุดเดินทันที หันหลังกลับไปประจันหน้ากับร่างเล็ก เขารู้สึกโกรธที่จุนซูพูดแทงใจดำ ตั้งแต่เด็กมาแล้วเขามักจะถูกแย่งของรักไปเสมอ เพราะไม่ว่าเขาชอบอะไร ต้องการจะทำอะไร พ่อก็ไม่เคยเห็นว่าดีสักอย่าง เขาชอบรถบังคับ พ่อก็บอกว่าไร้สาระ เขาอยากเป็นนักเปียโน พ่อก็บอกว่าเป็นนักธุรกิจแบบพ่อดีกว่าชานซองเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเขา ตั้งแต่จุนซูเข้ามา ชานซองให้ความสนใจกับจุนซูมากเป็นพิเศษ จนเขารู้สึกเหมือนจะเสียเพื่อนไป

"คนอย่างนายมันจะไปรู้อะไร อย่ามาทำอวดดีหน่อยเลย" ยูชอนตวาด ใบหน้าหล่อเหลาโกรธจัด มือทั้งสองขยำของเสื้อของจุนซู ร่างเล็กตกใจมาก ริมฝีปากสั่นเหมือนกับจะกลั่นคำพูดออกมา แต่ก็ต้องหยุดเอาไว้ เมื่อสบสายตาเข้ากับดวงตาของยูชอน มันช่างมีแต่ความเจ็บปวด และความเศร้า จนทำให้รู้สึกใจหาย....

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ สองคนนี้คิดจะมีเรื่องกันหรือไงห๊ะ ฉันจะกักตัวพวกเธอ ตามมานี่" อาจารย์ฝ่ายปกครองเดินมาเห็นเหตุการณ์พอดี ยูชอนปล่อยมือออกจากคอเสื้อของจุนซู อย่างโมโห แล้วเดินตามอาจารย์ไป จุนซูก็เดินตามไปเช่นกัน แต่สายตายังไม่ละไปจากแผ่นหลังของยูชอน ในใจของเขาสับสน และครุ่นคิดถึงแววตาอันแสนเศร้าของเพื่อนคนนี้

"พวกเธอต้องทำความสะอาดกรงกระต่าย แล้วก็ให้อาหารไก่ทุกๆวันหลังเลิกเรียนนะ" อาจารย์บอกยูชอนและจุนซู ที่พยักหน้ารับ หลังจากที่อาจารย์เดินไปแล้ว ยูชอนก็รีบเดินไปที่กรงกระต่ายทันที โดยไม่สนใจหันหน้ามามองจุนซูสักนิด

ร่างเล็กก้าวเดินไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ที่กรงไก่ ใครจะรู้เลยว่าเขากลัวไก่เป็นที่สุด จุนซูค่อยๆเดินไปใกล้ๆ แต่ขาก้าวพลาดไปเตะเอาถังน้ำ ทำเอาไก่ตกใจวิ่งกระเจิดกระเจิง

"เหวอ!!! ตุ๊บ!!! โอ๊ย!!!" จุนซุตกใจที่ไก่บินหนี จึงรีบหันหลังวิ่ง แต่ดันสะดุดเชือกผูกรองเท้าที่หลุดออกมา แถมแขนยังถูกบาดจากของมีคมจนเป็นทางยาว ยูชอนหันหน้าไปตามเสียงนั้นเมื่อเห็นจุนซูล้มลงไป เขาก็รีบวิ่งมาดูทันที

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? เฮ้ย! นายเลือดออกหนิ แผลลึกด้วย" ยูชอนมองแผลที่แขนซ้ายของจุนซู ร่างเพรียวมองสำรวจจุนซูเพื่อหาร่องรอยจากบาดแผล

"ยูชอน..." เสียงเล็กสั่นเครือ แล้วก็ปล่อยโฮออกมา ยูชอนตกใจมาก ที่จู่ๆจุนซูก็ร้องไห้ออกมา แต่เขาก็ตั้งสติได้ต้องรีบพาจุนซูไปทำแผลก่อนจะเจ็บหนักกว่านี้

"ไป ห้องพยาบาลกัน" ร่างเพรียวค่อยๆพยุงร่างเล็กให้เดินไปห้องพยาบาล จุนซูร้องไห้ไปตลอดทาง จนทำให้ยูชอนรู้สึกใจไม่ดี ถึงแม้จะทำแผลเสร็จแล้ว ร่างเล็กก็ยังร้องไห้ไม่หยุด จนยูชอนทนไม่ไหว เพราะเขาคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่พาจุนซูมาทำแผลช้า จนเจ้าตัวเจ็บมากจนร้องไห้โฮ

"ฉันขอโทษที่พานายมาช้า นายหยุดร้องไห้เถอะนะ" ยูชอนพูดอย่างติดๆขัดๆ เขาไม่ค่อยใช้คำว่าขอโทษบ่อยนัก ถ้าเขาไม่คิดว่าเขาทำผิดจริงๆ จุนซูหยุดร้องไห้ ดวงตาเรียวเล็กนั้นแดงก่ำมองมาที่เขา ก่อนที่ริมฝีปากเล็กๆนั้นจะยิ้มกว้างอย่างน่ารักสดใสตามแบบฉบับคิมจุนซู

"ฉัน ไม่ได้ร้องไห้เพราะเจ็บ แต่ร้องไห้เพราะว่าดีใจ ที่นายยอมพูดกับฉันแล้วต่างหาก"ยูชอนรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาจะเต้นผิด จังหวะ มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งจุนซูเดินเข้ามาใกล้เขามากเท่าไร หัวใจก็เหมือนจะเต้นเร็วขึ้น ดวงตาใสแป๋วที่จ้องมายังเขานั้น มันดูบริสุทธิ์ และจริงใจ ไม่ทันได้ตั้งตัว มือเล็กก็ยื่นมืออกมาข้างหน้า ริมฝีปากสีอ่อนคลี่ยิ้มแล้วพูดว่า

"เราเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม?" ยูชอนเพิ่งจะได้สติ เขายื่นมืออย่างเก้ๆกังๆไปจับตอบ

"อือ..."

 

เพื่อนเหรอ...

 

ฟังดูดีนะ...

 

 

 

 

หลังจากนั้นเป็นต้นมายูชอนไม่รู้หรอกว่าจุนซูกลาย เป็นเพื่อนสนิทของเขาไปอีกคนตั้งแต่เมื่อไร รู้แต่เพียงว่าเขา ชานซอง และจุนซู กลายเป็นกลุ่มคนที่ป๊อบปูลาที่สุดในโรงเรียน ซึ่งเขาไม่เห็นจะชอบใจเลยสักนิด ผิดกับชานซองที่ยิ้มแก้มแทบปริเวลามีคนมาขอถ่ายรูป ส่วนจุนซูก็ยังคงเป็นหนุ่มน้อยน่ารักอยู่เสมอ จนทำให้พวกเพื่อนผู้ชายที่เคยหมั่นไส้ในตอนแรก กลายเป็นแฟนคลับไปโดยปริยาย

"จุนซู เสาร์นี้ว่างปะ?" ชานซองถามในช่วงตอนพักเที่ยง

"หืม ว่างดิ ทำไมอ่ะ?" จุนซูถาม

"ไปสวนสนุกกัน" ชานซองตะโกนเสียงดัง จุนซูหัวเราะเบาๆ ยูชอนแอบมองใบหน้าของร่างเล็ก ‘น่ารักเหมือนเทวดาตัวน้อยๆ' คงจะเป็นคำนิยามของจุนซู

"ชวนแต่ฉันแล้วทำไมไม่ชวนยูชอนด้วยล่ะ" จุนซูเอ่ยถาม

"ยูชอนมันไม่ไปด้วยหรอก ต้องอ่านหนังสือ" ชานซองแบะปาก จุนซูลุกขึ้นมานั่งที่เก้าอี้ใกล้ยูชอน พลางเอานิ้วจิ้มแขนยูชอนเบาๆ

"ไป ด้วยกันเถอะนะ ไปสองคนมันจะสนุกอะไรล่ะ นะๆๆๆๆๆๆ" จุนซูเขย่าแขนยูชอนเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆจากจุนซู มันทำให้หัวใจของยูชอนเต้นแรงอีกแล้ว สักวันหัวใจคงจะระเบิดออกมา ถ้าจุนซูยังอยู่ใกล้ๆเขาแบบนี้

 

"อ่า ไปก็ไป" ยูชอนพูด จุนซูยิ้มกว้างอย่างดีใจ ชอนซองทำหน้าเหวออย่างไม่เชื่อหู "ฝนตกหนักแน่วันนี้" ชานซองพูดติดตลก

 

 

 

 

ฝนตกหนักจริงๆ

ยูชอนนึกด่าชานซองในใจ ทำไมต้องพูดเป็นลางด้วยนะ ไอ้เพื่อนคนนี้ ร่างเพรียวยืนรอให้ฝนหยุดตกตรงหน้าอาคารเรียน เพราะวันนี้เขาลืมเอาร่มมา เลยต้องรอให้ฝนแล้งก่อนถึงจะกลับบ้านได้ ถึงแม้ที่บ้านจะมีคนขับรถมารับก็เถอะ แต่เขาชอบเดินกลับบ้านเองมากกว่า เพราะเขาไม่อยากให้ใครๆมองว่าเขาเป็นคุณหนูซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด

"ยูชอน ยังไม่กลับอีกเหรอ" ร่างเพรียวหันหลังกลับไป เห็นรอยยิ้มอันแสนคุ้นตาของจุนซู เขาคลี่ยิ้มตอบบางๆ

"ลืมเอาร่มมาน่ะ"ยูชอนตอบ

"กลับด้วยกันไหม?" จุนซูเอ่ยชวน

ยูชอนพยักหน้าแทนคำตอบ ทั้งสองคนเดินข้างกันไป ฝนเริ่มเบาลงแล้ว ระหว่างทางจุนซูกับยูชอนคุยกันในเรื่องต่างๆ จุนซูรู้สึกดีใจที่เห็นยูชอนยิ้มบ่อยขึ้น ยูชอนเองดูจะปรับตัวให้เข้ากับคนอื่นได้ง่ายขึ้น โดยมีจุนซูคอยแนะนำ และชานซองคอยช่วยเหลือเล็กน้อย เดินไปได้สักพักจุนซูเอ่ยถามยูชอนว่า

"นายชอบฝนหรือเปล่า?"

"เกลียดที่สุด" จุนซูยิ้มให้กับคำตอบที่คาดเดาได้ล่วงหน้าว่ายูชอนจะตอบว่าอะไร

"แต่ฉันชอบนะ ถึงแม้ว่าตอนฝนตกท้องฟ้าจะมีแต่เมฆบัง แต่หลังจากฝนตกแล้ว ก็จะมีสายรุ้งแสนสวยอยู่บนท้องฟ้า"จุนซูหยุดเดิน แล้วหันหน้ามาหายูชอน มือเล็กแตะที่ไหล่ของร่างเพรียว

"ชิวิตของคนเราก็มีความทุกข์ เจออุปสรรคกันทุกคน แต่ถ้าเรามีความหวัง ไม่ย่อท้อ เลือกที่จะมีชีวิตที่มีความสุข สิ่งที่เราปราถนาก็จะเป็นจริง" จุนซูยังคงยิ้มให้เขาเสมอ คำพูดแค่ไม่กี่คำทำให้เขารู้สึกชุ่มชื้นในใจ ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเขาเริ่มรู้สึกดีกับฝนขึ้นมาซะแล้ว เพราะนาย...จุนซู

"ถึงบ้านนายแล้วล่ะ แล้วพรุ่งนี้จะเอาร่มมาคืนนะ " ยูชอนกล่าวลา แต่เสียงเล็กรั้งเขาเอาไว้ก่อน

"เข้ามาก่อนสิ ดูท่าว่าพายุจะเข้า ฉันว่านายเข้ามาในบ้านฉันก่อนดีกว่านะ"

"ก็ได้" ยูชอนตกปากรับคำ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาบ้านจุนซู ครอบครัวของจุนซูอารมณ์ดี และยิ้มแย้มแจ่มใสกันทั้งบ้าน ไม่แปลกใจเลยที่จุนซูจะเป็นคนแบบนี้ด้วย ตอนแรกยูชอนกะว่าจะนั่งแป๊บเดียว แต่ที่ไหนได้ทนลูกตื้อจุนซูไม่ไหว เลยต้องนอนค้างที่นี่ด้วย

ยูชอนนั่งเล่นอยู่ในห้องนอนจุนซู ส่วนใหญ่จะตกแต่งในโทนสีสว่างๆ ซึ่งเหมาะกับจุนซู ต่างจากห้องนอนของเขาที่มีแต่โทนสีขาวกับสีดำ ตาคมกวาดตามองไปรอบห้อง มีรูปถ่ายตอนเด็กของจุนซูอยู่สองสามใบ ข้างๆหน้าต่างมีกระถางต้นไม้เล็กๆ โต๊ะหนังสือของจุนซูเรียบร้อยกว่าที่คิด ทันใดนั้นเองลมจากหน้าต่างก็พัดเอากระดาษแผ่นเล็กๆ ที่อยู่บนโต๊ะจุนซูหล่นลงมา ยูชอนหยิบให้ ทั้งๆที่คิดว่