[SF] You belong with me - Part3(End)

posted on 29 Mar 2010 22:14 by junghyeae in Short-Fic

You belong with me

 

Author : junghyeae (akabane)

 

Parring : YooSu

 

Rate : PG-13

 

 

คำเตือน ฟิกเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เหตุการณ์และสถานที่ต่างๆ เป็นเรื่องสมมุติไม่ได้เกิดขึ้นจริงและผู้เขียนไม่ได้เป็นเจ้าของตัวละครใดๆในเรื่องนี้ ส่วนเนื้อหาทั้งหมดเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชายรักชาย(Boy'sLove) หากไม่ชอบก็ปิดไปได้เลยค่ะ ^__^

 

 

Part1    

 

Part2

 

 

Part3(End)

 

 

 

"จุนซู... จุนซู... อ้าว!! หายไปไหนวะเนี่ย?"

 

"ฮยอกแจ รีบไปเหอะว่ะเดี๋ยวไม่ทัน"

 

ฮยอกแจหันซ้ายหันขวาก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วรีบวิ่งตามหลังเพื่อนอีกคนไป วันนี้เป็นวันนัดรวมตัวของเพื่อนเก่าสมัยเรียนม.ปลายในรุ่นของเขามาสังสรรค์เฮฮากัน จุนซูมาด้วย และแน่นอนว่ายูชอนก็มา เพียงแต่สองคนนี้มีท่าทีมึนตึงใส่กันอย่างเห็นได้ชัด เลยทำให้ฮยอกแจผู้เป็นคนกลางต้องอดกุมขมับไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าคนทั้งคู่มีเรื่องผิดใจอะไรกัน แม้ในใจอยากจะคิดว่าคงเป็นเรื่องของอึนจู แต่จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อจุนซูบอกเขาว่ายังไม่ได้คุยกับยูชอนเรื่องนี้

 

"มองหาจุนซูเหรอ?"

 

"เออ นายเห็นไหม?"

 

"อ๋อ จุนซูบอกฉันว่าอยากนอนพักเลยให้พวกเราไปนั่งรถเที่ยวกันก่อนเลยไม่ต้องรอ อ้าว!! จุนซูไม่ได้บอกนายเหรอ?"

 

"อืม โทรไปก็ปิดเครื่อง แล้วยูชอนล่ะ?"

 

"โอ๊ย ไอ้หมอนั่นมันออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้ว"

.

.

.

จุนซูเอาแต่นอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง เขาแกล้งทำเป็นยังไม่หายป่วยดีเพียงเพราะไม่อยากออกไปไหน ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองบนเพดานด้วยความเบื่อหน่าย จะว่าไปแล้วการที่ต้องมาสังสรรค์แบบนี้ไม่ใช่ปกตินิสัยของเขาเลยสักนิด แต่ฮยอกแจเจ้ากี้เจ้าการลากเขามาเที่ยวด้วยจนได้ อีกอย่างพ่อกับแม่ของเขาก็เห็นดีเห็นงามที่จะให้ลูกชายสุดที่รักได้ไปเปิดหูเปิดตา แต่จุนซูไม่อยากทำอะไรนอกเสียจากนอนเล่นอยู่บ้าน ทั้งๆที่จริงแล้วเขาไม่อยากมา เพราะรู้ดีว่าตัวเองคงทนไม่ได้ที่ต้องเห็นหน้าใครบางคนที่ย้ำนักย้ำหนาว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป... แล้วยังไงล่ะ ในที่สุดการกระทำชั่ววูบของใครคนนั้นกลับทำลายความสัมพันธ์ที่จุนซูเคยคิดว่ามันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงลงไม่เหลือชิ้นดี

 

แต่จุนซูก็ไม่อาจยอมรับได้เต็มปากว่าไม่เคยคิดอะไรเลย...

 

จุนซูจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันที่ทางโรงเรียนพาไปทัศนศึกษา และเป็นครั้งแรกที่เขาต้องนั่งใกล้เพื่อนคนที่ไม่ชอบหน้ามากที่สุด ทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วเขาควรที่จะได้นั่งใกล้ฮยอกแจ แต่กลับกลายเป็นว่าพอขึ้นชั้นม.ปลายพวกเขาถูกจับแยกห้องกัน เลยทำให้จุนซูต้องมาพบกับเพื่อนใหม่เพื่อนเก่าคละเคล้ากันไปโดยที่ฮยอกแจไปอยู่อีกห้องหนึ่ง ทิ้งให้เขานั่งหน้าบูดเคียงข้างไอ้หัวเถิกจมูกบานขวัญใจสาวๆเกือบค่อนโรงเรียน

 

"กินน้ำไหม?"

 

จุนซูไม่แม้แต่จะชายตามองรอยยิ้มสว่างจ้าราวกับพรีเซ็นเตอร์โฆษณายาสีฟันดาร์ลี่นั้นเลยสักนิด ตรงกันข้ามเขากลับเบือนหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่างโดยหวังจะให้ไอ้บ้าข้างๆนี่เลิกชวนเขาคุยสักที แต่กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย เพราะทุกครั้งที่ขับรถผ่านทุ่งนา หรือแม้แต่กระทั่งเห็นนกบินไอ้หมอนี่ก็จับมาเป็นประเด็นพูดคุยสนทนาได้ไม่รู้จักเบื่อ

 

"โห! กล่องข้าวนายเจ๋งว่ะ!"

 

จุนซูจิ๊ปากอย่างรำคาญใจ ก็จะไม่ให้เจ๋งได้ยังไง ในเมื่อที่บ้านของเขาเป็นร้านอาหาร นี่แสดงว่าไอ้หมอนี่ไม่เคยรับรู้เรื่องเพื่อนร่วมห้องบ้างเลยหรือไงกัน? แต่ก็อย่างว่าล่ะเป็นคนเด่นคนดังประจำโรงเรียนคงจะไม่ค่อยรู้เรื่องคนธรรมดาๆอย่างเขาหรอกมั้ง

 

"ว่าแต่นายชื่ออะไร?"

 

"จุนซู คิมจุนซู"

 
 

 

"แล้วจะไม่ถามชื่อฉันหน่อยเหรอไง?" ร่างเล็กที่นั่งกินข้าวอยู่เงียบๆนึกในใจด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองที่ดูจะจดจ่อรอคำตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

 

"ไม่"

 

รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเจื่อนลงจนทำให้จุนซูนึกยิ้มเยาะอยู่ในใจ โธ่เอ๊ย! รู้ทันหรอกน่าว่าหวังเช็คเรตติ้ง แต่คนอย่างคิมจุนซูมักจะหมั่นไส้ไอ้พวกดาวโรงเรียนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ขอแกล้งนิดแกล้งหน่อยเป็นกำไรชีวิตก็แล้วกัน  

 

"ฮ่าๆๆๆๆ รู้ไหมว่ามีนายคนแรกเลยที่พูดกับฉันแบบนี้"

 

ดวงตาเรียวเล็กถึงกับเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจที่อยู่ๆไอ้หัวเถิกบ้านั่นหัวเราะเหมือนถูกใจเสียเต็มประดา สงสัยว่าหน้าของเขาคงจะตลกมากพอที่จะเรียกรอยยิ้มให้กับเด็กหนุ่มเจ้าของฉายา ‘รอยยิ้มกระชากวิญญาณ' ขึ้นมาอีกรอบก่อนที่จะกล่าวแนะนำตัว

 

"ฉันปาร์คยูชอน ยินดีที่ได้รู้จัก" มือขาวจัดนั้นยื่นออกมาหวังจะให้จุนซูจับตอบเป็นการทักทาย แต่ก็เหมือนกับรอเก้อ เพราะจุนซูเพียงแค่เหล่ตามมองเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจข้าวกล่องต่อ

 

"เฮ้!! ทำไมเย็นชาจัง? หน้าตาก็น่ารักดีอยู่หรอก" จุนซูถึงกับสำลักข้าวพุ่งออกมา โชคดีที่ยูชอนมีกระดาษทิชชู่ติดตัวมาด้วยเขารีบส่งให้คนที่ไอค่อกแค่กจนหน้าแดงแล้วยื่นขวดน้ำให้

 

"แค่กๆ"

 

"ขอโทษนะไม่คิดว่านายจะเขินรุนแรงขนาดนี้" จุนซูหันไปถลึงตาใส่คนที่ฉีกยิ้มให้อย่างเป็นมิตรด้วยความขุ่นเคืองใจ ก่อนจะรับน้ำขวดนั้นมาและทิชชู่จากยูชอนอย่างเสียไม่ได้

 

"อย่ามาพูดบ้าๆ"

 

"ฮ่าๆ"

 

คนน่ารักที่เพิ่งสำลักข้าวมองคนที่เอาแต่หัวเราะชอบใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะเก็บกล่องข้าวแล้วเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างอีกครั้ง คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมในขณะที่มองทิวทัศน์สวยงามของชนบทข้างทาง จุนซูไม่ชอบหน้าปาร์คยูชอนมาตั้งนานแล้ว แต่ถ้าถามเหตุผลว่าทำไมถึงไม่ชอบล่ะก็ เขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

 

ช่วงเวลาที่นั่งรถไปเรื่อยๆจนถึงไร่องุ่นนั้นเป็นเวลานานพอที่จะทำให้จุนซูง่วง แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดคือศีรษะของเขาดันไปซบไหล่ไอ้หัวเถิกบ้านี่จนได้ พวงแก้มขาวขึ้นสีแดงเข้มด้วยความโกรธผสมอายเมื่อเพื่อนๆในห้องมองมาด้วยสายตายิ้มล้อๆแบบที่จุนซูไม่ชอบ แถมยูชอนเอาแต่ตามติดเขาแจราวกับว่าเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างไรอย่างนั้น จุนซูพยายามเดินแยกไปทางอื่น แต่ก็สลัดปาร์คยูชอนไม่พ้น เขาเริ่มซอยเท้าวิ่งออกไปทันทีที่หมอนั่นเผลอ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นเขาเองที่ถึงคราวซวยเมื่อตระหนักได้ว่าเขากำลังหลงทางอยู่ในไร่องุ่นแห่งนี้

 

"โอ๊ย ทำไมต้นองุ่นทุกต้นมันเหมือนกันหมดเลยวะ?"

 

ริมฝีปากสีอ่อนนั้นพูดอย่างอ่อนแรง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดหวังรอจนกว่าพวกคนงานจะตามหาเขาเจอแล้วมาพาออกไป จุนซูนั่งกอดเข่าในขณะที่กวาดสายตาไปรอบๆเพื่อหาความชั่วเหลือ ในใจตอนนั้นเขาเอาแต่คิดว่ายังไม่อยากตาย เขาเป็นเด็กแค่สิบหกปีที่มีอนาคตสดใส ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มประดังเข้ามาเรื่อยๆเพราะฟ้ามืดใกล้ค่ำแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววว่าจะมีใครตามหาเขาเจอ ดวงตาเรียวเล็กปรือลงอย่างอ่อนล้าและเกือบจะผล็อยหลับแล้วถ้าไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคน กับอะไรสักอย่างเดินเข้ามาใกล้เขา...

 

"จุนซู!!"

 

ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนจุนซูดูไม่ออกว่าเป็นใครแต่พอจะเห็นเค้าลางๆว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งคน กับสุนัขหนึ่งตัว

 

แสงแดดที่สาดส่องมากระทบเปลือกตาทำให้จุนซูที่นอนหลับสนิทอยู่นั้นถึงกับงัวเงียตื่นขึ้น สายลมอ่อนๆพัดผ่านเข้ามาทำให้เส้นผมอ่อนนุ่มปลิวไสวไปตามแรงลม เขาพยายามนึกว่าทำไมถึงมานอนหลับอยู่ในห้องนี้ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก เขาจำได้แค่ว่าตอนนั้นมีใครคนหนึ่งเรียกชื่อเขา แล้วภาพทุกอย่างก็มืดสนิทจนมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่นั่งทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกอยู่ในห้องนี้นั่นแหละ แต่เมื่อลองสังเกตดูดีๆ จุนซูก็เริ่มจะเดาออกว่านี่คงเป็นห้องพักในไร่องุ่น เพราะทางโรงเรียนของเขาพามาทัศนศึกษาแล้วมีโปรแกรมที่จะให้นอนค้างที่ไร่ไปด้วย

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูดังสองทีก่อนที่มันจะเปิดออกพร้อมกับคนที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ฮยอกแจกล่าวทักทายเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง

 

"ฉันมานอนอยู่ที่นี่ได้ไง?"

 

"ยังจะมาถามอีก นายนั่นแหละหาเรื่องเดินแยกทางกับเพื่อนคนอื่นๆ แล้วเป็นไงล่ะกลับมาสลบเหมือดเลย" จุนซูพยายามเรียงลำดับความคิด แล้วเสียงของใครบางคนที่เรียกชื่อเขาทำให้เขานึกอะไรได้

 

"ใคร? ใครพาฉันมานอนที่นี่?"

 

"ก็ปาร์คยู