[SF] My Boy
posted on 03 Dec 2009 01:08 by junghyeae in Short-FicMy Boy
Author : junghyeae
Parring : YunJae
Rate : PG-13
คำเตือน ฟิกเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เหตุการณ์และสถานที่ต่างๆ เป็นเรื่องสมมุติ ไม่ได้เกิดขึ้นจริง และผู้เขียนไม่ได้เป็นเจ้าของตัวละครใดๆในเรื่องนี้ ส่วนเนื้อหาทั้งหมดเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชายรักชาย(Boy'sLove) หากไม่ชอบก็ปิดไปได้เลยค่ะไม่ว่ากัน ^__^
***จริงๆมันคือเรื่อง My Abusive Boy นั่นแหละค่ะ เอามารีโพสต์แต่เปลี่ยนแค่ชื่อเรื่อง เนื้อหาด้านในยังเหมือนเดิมค่ะ ทั้งๆที่ตอนแรกคิดว่าจะเปลี่ยนแปลงอะไรสักหน่อย แต่ว่าแบบนี้ล่ะดีแล้ว ๕๕๕+
เมื่อวานไปไหนมา?
เมื่อวานไปทำอะไรกับใคร?
เมื่อวานไปกินข้าวที่ไหน?
เมื่อวานยิ้มให้ใคร?
มือขาวขีดฆ่าตัวหนังสือที่อยู่บนสมุดบันทึกของเขาทิ้ง ก่อนจะดึงมันออกมาแล้วฉีกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วขยำจนเป็นก้อนเดียวกัน
เราต้องไม่ให้ยุนโฮเห็น?
รีบทำลายหลักฐานซะคิมแจจุง ก่อนที่ยุนโฮจะมาเห็นและคิดว่านายเป็นเด็กไม่รู้จักโตอีก
"โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย หงุดหงิดโว้ยยยยยยยยยยยย"
คราวนี้แจจุงเหลืออดแล้วจริงๆ
ตอนคบกันใหม่ๆยุนโฮแทบจะไม่เคยทอดทิ้งเขาเอาไว้คนเดียวเลย แต่พักหลังมานี้ดูพ่อคุณทูนหัวจะงานรัดตัวจนไม่มีเวลามาอี๋อ๋อกับเขาเหมือนอย่างเคย แต่แจจุงก็ไม่น้อยใจและคิดอยู่เสมอว่ายุนโฮเขาไปทำงาน...ทำงาน
"ทำงานกะผีอะไรล่ะ?? ว๊ากกกกกกกกกกกกก ไอ้บ้ายุนโฮ!!! ฉันจะฆ่าแก!!!"
แจจุงไม่ใช่คนขี้ระแวง
แจจุงไม่ใช่คนขี้หึง
แต่คราวนี้เหลืออดแล้วจริงๆ
"ยุนโฮ ไปก่อนนะเพื่อน" ร่างสูงเงยหน้าจากกองหนังสือตรงหน้าก่อนจะส่งยิ้มให้เพื่อนๆของเขาที่ทยอย กลับบ้านกันหมดเนื่องจากอดหลับอดนอนจนตาคล้ำเป็นหมีแพนด้ามาสามวันสามคืน
"อ่านหนังสือหนักขนาดนี้ระวังจะช็อกไปนอนให้น้ำเกลือที่โรง'บาลก่อนสอบนะเว้ย" เพื่อนอีกคนเอ่ยแซวก่อนจะเก็บของแล้วเดินตามเพื่อนที่เหลือกลับหอพักของตัวเองไป
นักศึกษาคณะเนิติศาสตร์ปีสามนามว่าชองยุนโฮเป็นคนขยันเรียนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพราะเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของเขาคือการได้เป็นอัยการ เพราะฉะนั้นต้องขยัน ขยัน ขยันมันเข้าไว้...
"อ่าวแจจุง หวัดดี..."
"กองไว้ตรงนั้นล่ะ!!!"
"อู้ววววววววววววว เจ็บจี๊ด เจ็บจี๊ด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" เดอะก๊วนของยุนโฮฮากันครืนเมื่อเพื่อนคนหนึ่งเอ่ยทักแจจุง แต่ดันโดนตอกกลับซะหน้าหงาย
‘แจจุงสวยนะ แต่ปากหมาโคตร'
เพิ่งถึงบางอ้อกันก็วันนี้เอง
แจจุงเดินอย่างอาฆาตมาดร้าย(!?)เข้ามาในห้องสมุด รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายทำเอาคนรู้จักไม่กล้าแม้แต่จะทัก
"พี่แจจุง มาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเหมือนกันเหรอคะ?"
ปาร์คอึนฮเย สาวน้อยน่ารัก น่าทะนุถนอม ดาวคณะเศรษฐศาสตร์ ที่ใครๆก็รู้กันว่าหล่อนชอบแจจุงมากจนแทบจะเอามือทึ้งผม(!?)หลุดเป็นกระจุกยามที่แจจุงเดินผ่าน
"ห้องสมุดเหรอ? นึกว่าป่าซะอีก"
"อ...อะไรเหรอคะ?" อึนฮเยดูจะงงไปเล็กน้อยแต่ก็ยังส่งยิ้มที่คิดว่าน่ารักสุดชีวิตให้แจจุงต่อ
"ฉันเห็นสัตว์น่ะ" แจจุงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"เอ๋..." อึนฮเยมองซ้ายมองขวาก่อนจะพูดกับแจจุงว่า "ไม่เห็นมีอะไรนี่คะ?"
"มีสิ...มีอยู่หนึ่งตัว"
"ไหนคะ?" อึนฮเยยิ้มหวานใส่แจจุงพลางทำท่าแอ๊บแบ๊วตามสไตล์ของหล่อน
"ก็ชะนีน่ะสิ ชอบมาเรียกร้องหาคู่ใกล้ๆหูฉันอยู่ได้"
‘แจจุงสวยนะ แต่ปากหมาโคตร'
เพิ่งถึงบางอ้อกันก็วันนี้เอง
"ยุน..." แจจุงตั้งใจจะมาจัดการยุนโฮให้อับอายขายขี้หน้าประชาชี แต่ก็ต้องหยุดเมื่อเห็นคนรักนอนฟุบหลับบนโต๊ะหนังสืออย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าเรียวยาวซูบผอมไปกว่าปกติที่เคยเป็นจนแจจุงอดไม่ได้ที่จะลูบเบาๆบนแก้มสากไปด้วยไรหนวดของยุนโฮ
"หืม...แจจุงเองเหรอ?" ยุนโฮขยี้ตาพลางมองใบหน้าขาวจัดพร้อมกับส่งยิ้มอย่างงัวเงียมาให้
"มานอนแบบนี้มันไม่ดีรู้ไหม? ทำไมไม่รู้จักกลับไปนอนที่หอให้เรียบร้อยล่ะ" แจจุงพูดอย่างอ่อนโยนก่อนจะจัดหนังสือไปให้พ้นทาง พลางเอาคางวางบนโต๊ะหนังสือ
"ก็ใกล้สอบแล้วนี่" ยุนโฮตอบด้วยรอยยิ้มในขณะที่อ้าปากหาววอดๆ
"พักผ่อนบ้างนะ ฉันเป็นห่วง" แจจุงพูดพลางเอื้อมมือไปเตะบนหลังมือของยุนโฮเบาๆ
ความตั้งใจที่มีในตอนแรกก็สูญสลายหายไปในพริบตาเมื่อแจจุงเห็นว่ายุนโฮทุ่มเทกับการอ่านหนังสือมากขนาดไหน ดวงตากลมโตจับจ้องที่ใบหน้าเอาจริงเอาจังของคนรักแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
เมื่อวานไปไหนมา?
ก็ยุนโฮอยู่ที่ห้องสมุดตลอดเวลานี่เนอะ
เมื่อวานไปทำอะไรกับใคร?
ก็ยุนโฮนั่งอ่านหนังสือไง
เมื่อวานไปกินข้าวที่ไหน?
โรงอาหารของมหาลัยอยู่แล้ว
เมื่อวานยิ้มให้ใคร?
ยุนโฮจะยิ้มให้ใครได้ล่ะ นอกจาก...
"ยุนโฮ" เสียงออดอ้อนของรุ่นพี่สาวสวยเซ็กซี่ดังขึ้นแทรกเข้ามาในสมองของแจจุงที่กำลังนั่งตอบคำถามในใจคนเดียวเงียบๆ
"พี่ซื้อน้ำมาฝากจ๊ะ" หล่อนยื่นแก้วกาแฟเย็นให้ยุนโฮที่กำลังทำหน้าตาเหมือนตื่นตกใจอะไรสักอย่าง
"ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มตอบรับในขณะที่เหลือบมองแจจุงที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม
"แหม รุ่นพี่โซรานี่ใจดีจังนะครับ" จู่ๆแจจุงก็พูดขึ้นมา ใบหน้าขาวจัดส่งยิ้มมาให้อย่างสว่างสดใส แม้ใครๆจะดูว่าน่ารักแต่ยุนโฮรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
"อุ๊ยตาย แจจุงก็อยู่เหรอ? โทษทีนะพี่ไม่ทันสังเกต" หญิงสาวแกล้งทำเป็นตาโต พลางเอามือกุมอกได้อย่าง...
น่าหมั่นไส้มาก...
ไม่ได้นะแจจุง นายต้องอดทนเข้าไว้
นายสัญญากับยุนโฮแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าจะไม่ปากพล่อยอีก
"ถ้าอย่างนั้นผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวมานะยุนโฮ" แจจุงยิ้มหวานในขณะที่ยุนโฮเริ่มรู้สึกเครียด ใครๆก็รู้กันทั่วว่าแจจุงน่ะปากไม่ค่อยดี เรียกง่ายๆว่าปากหมานั่นแหละ ที่สำคัญก็แรงไม่เคยยอมใคร แต่แจจุงก็เป็นคนที่น่ารัก และทำให้เขารู้สึกอบอุ่นเสมอเมื่อได้อยู่ใกล้
ถึงใครจะว่ายังไง
ยุนโฮก็รักแจจุงมากที่สุดในโลก(รองจากตำรากฎหมาย 
)
ปี๊บๆ
ยุนโฮล้วงกระเป่าหยิบมือถือขึ้นมากดดูข้อความอย่างรวดเร็ว
'ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า ก็สัญญากันไว้แล้วนี่'
ใบหน้าหล่อเหลาระบายรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อเห็นข้อความจากแจจุง จนรุ่นพี่สาวสวยสุดเซ็กซี่ถึงกับทำหน้าฉงนด้วยความอยากรู้ (ส. ใส่ เกือก นั่นเอง แว๊กกกก)
"ยุนโฮกินกาแฟสิจ๊ะ เดี๋ยวไม่อร่อยนะ" หญิงสาวมองหน้าหนุ่มรุ่นน้องด้วยแววตาหวานเชื่อม ในขณะที่ยุนโฮทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ของโซราดังขึ้นมาขัดจังหวะ
"ฮัลโหล" ยุนโฮเห็นรุ่นพี่สาวทำหน้านิ่วคิ้วขมวดคู่หนึ่งก่อนจะวิ่งออกไปข้างนอกด้วยความรวดเร็ว
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เสียงกรีดร้องแหลมสูงของหญิงสาวดังขึ้นร้องเรียกความ สนใจให้ผู้คนที่กำลังคร่ำเคร่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดถึงกับลุกออกจากที่ นั่งออกไปมุงดูที่หน้าประตู
"แก!!! ไอ้บ้าแจจุง!!!"
ยุนโฮจะไม่สนใจเลยถ้าไม่ได้ยินคำว่า'แจจุง'หลุดออกมา ร่างสูงรีบพรวดพราดลุกจากเก้าอี้พลางถอดแว่นสายตาวางไว้อย่างลวกๆบนโต๊ะ แล้วก้าวขายาวๆออกไปดูที่หน้าห้องสมุดบ้าง
และภาพที่เห็นคือใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดของโซรา ในขณะที่เธอยืนถือตระกร้าสตอร์เบอร์รี่อยู่หน้ารถยนตร์ที่ถูกกระดาษแผ่นใหญ่แปะอยู่หน้ากระจกรถพร้อมทั้งเขียนเป็นคำว่า
'รุ่นพี่สตรอเบอร์รี่ ชอบตีซี้กับแฟนคนอื่น ชอบหน้าหื่นใส่เด็กผู้ชาย หน้าไม่อายสตรอเบอร์รี่ สตรอเบอร์รี่'
‘แจจุงสวยนะ แต่ปากหมาโคตร'
เพิ่งถึงบางอ้อกันก็วันนี้เอง
"แจจุงของแกน่ะไม่ไหวนะเว่ย ปากหมาโคตร ตอนนี้คนเขาเกลียดกันเกือบทั้งมหา'ลัยแล้ว"
"พี่ยุนโฮคะ ฮือๆ พี่แจจุงเขาทำแบบนี้กันแฟนคลับของเขาได้ยังไงคะ ฮือๆ พี่ยุนโฮต้องจัดการให้หนูนะคะ ฮือๆ"
"ยุนโฮต้องจัดการให้พี่นะ พี่ไม่ยอมจริงๆด้วย ตอนนี้พี่อายเขาหมดแล้ว"
.
.
.
"คิมแจจุง" ยุนโฮขึ้นเสียงนิดๆใส่คนที่ทำหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั่งดูทีวีสบายใจเฉิบ
"เราสัญญากันว่าไง?" ยุนโฮพยายามพูดอย่างใจเย็นแต่ก็ดุเหมือนว่าแจจุงจะไม่ให้ความร่วมมือเลย
"เมื่อไหร่นายจะเลิกนิสัยแบบนี้สักที?" แจจุงหันขวับไปมองหน้ายุนโฮด้วยสายตาผิดหวัง เขาลุกขึ้นยืนพลางเดินเข้ามาหายุนโฮที่มีสีหน้าสำนึกผิดเมื่อรู้สึกว่าตัวเองพูดแรงเกินไป
"แล้วนายล่ะเคยบอกกับฉันว่าไง? นายบอกเองนี่ว่านายรับทุกอย่างที่เป็นฉันได้ไม่ใช่เหรอ? ชองยุนโฮนายนี่มัน..."
แจจุงพูดไม่ทันจบก็ถูกคนตัวสูงกว่ารวบตัวเข้ามากอด ยุนโฮรักแจจุง รักมากแม้ใครจะว่ายังไงก็ไม่สนใจ เพียงแต่ว่าเขาไม่อยากให้แจจุงโดนคนอื่นเกลียด และที่สำคัญเขาไม่อยากให้แจจุงต้องกลายเป็นคนแบบนี้เพราะเขา
"ฉันรู้ว่าฉันมันปากไม่ดี แต่ฉันก็พยายามแล้วนะ ฉันพยายามแล้ว" ปลายเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
"ช่างมันเถอะ" ยุนโฮลูบลงบนผมนุ่มๆของแจจุง พลางจูบที่แก้มขาวนั้นด้วยความรักใคร่ แจจุงจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าเวลานี้เขาน่ารักมากๆ น่ารักจนยุนโฮชักจะอดใจไม่ไหว
"ทำอะไรน่ะ?" มือเรียวสวยของยุนโฮเผลอลูบบนต้นขาของแจจุงเบาๆ เล่นเอาคนน่ารักปัดมือของยุนโฮออกแทบไม่ทัน
"เราคบกันมานานแล้วนะแจจุง เรื่องแบบนี้ใครๆเขาก็ทำกัน" ยุนโฮไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา แต่จะให้ทำไงได้ล่ะในเมื่อบรรยากาศมันเป็นใจขนาดนี้
"ไอ้ยุนโฮ!!!! นอกจากหัวเล็กแล้ว มันสมองส่วนสามัญสำนึกแกยังจะน้อยอีกเหรอ? ไอ้บ้ากาม!!! ชอบคุกคามทางเพศคนที่อ่อนแอกว่าใช่ไหม??"
แจจุงไม่รอให้ยุนโฮได้โต้แย้ง แขนเรียวโน้มคอร่างสูงเข้ามาพลางตีเข่าเข้าตรงหน้าท้องของยุนโฮเข้าเต็มรัก เล่นเอายุนโฮถึงกับจุกจนพุดไม่ออก
"จำไว้นะ อย่ามาทำแบบนี้กับฉันอีก ถ้าฉันยอมนายเมื่อไหร่ล่ะก็ นายหนีฉันไม่พ้นแน่" แก้มขาวขึ้นสีแดงจัดพลางวิ่งเข้าไปในห้องนอนแล้วลงกลอนประตูไว้แน่นทิ้งให้ยุนโฮต้องนอนขื่นขมระทมใจอยู่ที่ห้องนั่งเล่น อ่านหนังสือหนักมาตั้งหลายวันอยากจะนอนกอดคนรักให้หายคิดถึงแต่ทำไมแจจุงถึงได้ใจร้ายกับเขาอย่างนี้นะ เง้อออออ กรรมของชองยุนโฮแท้ๆ
ขณะที่ยุนโฮนอนซังกะตายอยู่บนโซฟา เสียงเปิดล็อกประตูห้องก็ดังขึ้น ยุนโฮรีบสะดุ้งขึ้นตื่นจากที่นอนโดยอัตโนมัติ
"นี่เห็นว่าข้างนอกมันหนาวหรอกนะ เลยมาเปิดประตู อย่าคิดทำอะไรอุบาทว์ๆล่ะ ไม่อย่างนั้นตัดทิ้งแน่!!!" แจจุงทำหน้าที่คิดว่าโหดที่สุดเหมือนทุกครั้งที่ชอบทำกับคนอื่น เพียงแต่ว่าเวลาอยู่ต่อหน้ายุนโฮแล้วความแมน(!?) โหด(!?) เถื่อน(!?) ก็หายมลายไปในพริบตา
"ครับๆๆ" ยุนโฮรับคำอย่างหน้าชื่นตาบานในขณะที่มองใบหน้าของแจจุงที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างน่ารัก
‘แจจุงสวยนะ แต่ปากหมาโคตร'
ใช่...ชองยุนโฮไม่เถียงว่าแจจุงสวย
ใช่...ชองยุนโฮไม่เถียงว่าแจจุงปาก(โคตร)หมา
แต่มีสิ่งหนึ่งที่คนอื่นๆไม่รู้
ก็คือคิมแจจุงจะอ่อนหวานเสมอเมื่ออยู่กับชองยุนโฮคนนี้ไง
--END--